Κεντρική

 

 Μπαλλάντα

 Η  καλαμιά της ερήμου

Kι έγειρες μπροστά γλυκέ μου φίλε κι άρχισες να μου μιλάς και να μου λες!

Σαν σε ακούω σαν σε κοιτάζω τρυφερή μου φίλη φέρνεις στο νου μου μια καλαμιά μια καλαμιά που φυτρώνει μονάχα μες στην καυτή την αδυσώπητη ερημιά!

Kαι μου 'λεγες!

Ριζώνει όπου εύρει νερό και σαν δεν το 'βρει και σαν κάθε στάλα κοντά της στερέψει μονάχη της ξεριζώνεται κι ένα κουβαράκι γίνεται και  ξεκινάει και ψηλά πολύ ψηλά πετάει και μακριά πολύ μακριά πάει κι όπου πηγάδια, ποτάμια, λίμνες, ρυάκια συναντήσει εκεί στεριώνει και ξαναφυτρώνει!

Kι έλεγες μεγαλώνει κι έλεγες ψηλώνει και θεριεύει έλεγες κι αντρειεύε!

Κι εσύ όμορφη μου φίλη αδελφή μου εσύ ποιήτρια κόρη της Σαπφούς εσύ τούτης της καλαμιάς της μοιάζεις! Κι είσαι κι εσύ σαν τούτο το καλάμι που τσιγγάνο της ερήμου το λένε μαθές! Και σαν κι αυτό έτσι κι εσύ ξεριζωμένη και με πετάματα ψηλά ψάχνεις και ψάχνεις καινούργιες πηγές
και φρέσκα γάργαρα νερά!

Kαι βουρκώσαν  τα μάτια σου φίλε μου αδερφέ μου ποιητή  κι ήταν μόλις μα μόλις που σε είχα γνωρίσει!

σε κοίταξα και σιώπησα και βαθειά μέσα μου λύγισα και σκέφτηκα κι αναρωτήθηκα και πόνεσα και θυμήθηκα πόσες μα πόσες φορές μαζεύτηκα και κουβαριάστηκα και ταξίδεψα και νερό αναζήτησα νερό ψυχής νερό ζωής και σαν δεν το βρισκα και σαν τούτη η γη που έκαιγε και νερό δεν έβγαζε νερό του πόθου μου και της καρδιάς μου νερό σαν σύννεφο εγώ ταξίδεψα και σαν φυγάς και σαν εξόριστος στους δρόμους γύρισα και μόνη μόνη κατάμονη τα μαύρα μου μαλλιά κυματιστά άπλωσα και με τα ντελικάτα δάχτυλα των χεριών μου και τα λευκά ακροδάχτυλα των ποδιών μου την κίτρινη γη σκληρά γράπωσα και μέσα της έσκυψα κι άγρια ρούφηξα και ξεδίψασα και τότε βαθειά ανάσανα και τα ψηλά βουνά κοίταξα και τον έναστρο στρογγυλό ουρανό ακούμπησα κι ένοιωσα σαν να ξαλάφρωσα και μέσα σε καινούργιους γαλαξίες εισχώρησα κι από μικρή και ασήμαντη καλαμιά μεταμορφώθηκα και λεύκα λυγερή έγινα και τ' ασημένια φύλλα μου απαλά θρόϊσα και τραγούδι μελωδικό τραγούδησα και ύμνο και προσευχή ψιθύρισα και ξανά και ξανά δροσίστηκα και ποταμός μακρύς και δυνατός από τα ριζά μου ξεκίνησε και μέσα από υπόγεια ρεύματα έτρεξε κι απάτητες βουνοκορφές γυάλισε  και σε πλατιά θάλασσα έφτασε και συνάντησε εκεί φάλαινες και με λιοντάρια θαλασσινά ζευγάρωσε και το σκοτεινό μου μυστικό μυθικές γοργόνες πήρανε και σε καράβι με μαύρα πανιά το παράδωσαν και ναύτες ηλιοκαμένοι σ' ερημικό νησί το οδήγησαν κι άλλη γενιά ανθρώπων φτιάξανε και λάγνες γυναίκες  με άνδρες δυνατούς και ρωμαλέους κοιμήθηκαν και κάμπους χρυσούς με στάχια και ρύζια όργωσαν κι ήμουνα εγώ η φύτρα τους η τροφή τους και το αίμα τους! Και τότε εγώ καμάρωσα και το τραγούδι μου αναπολώντας και το κλάμα μου και τον σπαραγμό μου αδερφέ μου ποιητή  σε κοίταξα κι η σιωπή μου η άλαλη με τη δικιά σου συναπαντήθηκε και τα μάτια χαμήλωσαν κι οι σκούρες βλεφαρίδες μας σκέπασαν και σε χαιρέτησα κι έφυγα και μαζί μου σε πήρα και γυρνάω τώρα μέσα στους μεγάλους δρόμους τους σκονισμένους και τους πολύβουους και σε θυμάμαι και θα σε συναντήσω στην άλλη πηγή στον άλλο ίσκιο που θ' ακουμπήσω και σου απλώνω τώρα την παλάμη μου και σου δίνω τώρα το χέρι μου κι από σταγόνα ποιητή βγάζω εγώ βροχή και καταιγίδα και νεροποντή κι είναι τούτο το δάκρυ μου και σε ραίνω και σε δροσίζω και σπονδή με κρασί κόκκινο για  σένα κάνω και σε υμνώ και σ' ευγνωμωνώ ποιητή αδερφέ μου εσύ!

από την Μαρούσκα Χατζηγιάννη

*Αφιερωμένο στον ποιητή
Θανάση Μανιφάβα

(Το ποίημα αυτό γράφτηκε γύρω στο 2005 μετά από ένα ταξίδι στο Αγρίνιο που είχα πάει για δουλειές και είχα εντεταλμένη υπηρεσία να συναντήσω τον ποιητή Θανάση Μανιφάβα να του μεταφέρω αγαπηνούς χαιρετισμούς από την επιστήθια φίλη του την αλησμόνητη Δανάη Στρατηγοπούλου. Συναντηθήκαμε στο ΣΥΜΠΟΣΙΟ της πλατείας Αγρινίου. Συνέβη να με γνωρίζει από νωρίτερα από τα κείμενά μου. Μιλήσαμε πολύ ώρα και όταν χωρίσαμε μία δυνατή φιλία είχε γεννηθεί. Νομίζω δεν έχουμε ξανασυναντηθεί. Η Μπαλάντα είναι το τρυφερό τέκνο αυτής της συνάντησης και του αφιερώνεται. Έχει δημοσιευθεί στην ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ Ποίησης-Διηγήματος, Δ΄ ΤΟΜΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ  ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ, «Πολιτιστική Συνεργασία» Αθήνα 2007)